środa, 29 października 2008
Quod nova testa capit, inveterata sapit
Doprawdy, nie rozumiem zupełnie tych, co nie czytają Gazety Wybiórczej. Tyle ciekawych rzeczy można tam znaleźć! Weźmy na przykład ten artykuł. Stoi w nim napisane, że z okazji Międzynarodowego Zlotu Miłośników Wypoczynku na Koszt Podatnika, który odbędzie się w naszym stołecznym mieście w grudniu, już teraz spędzono na lekcje dobromyślenia siedmiuset uczniów z całego kraju. Popatrzmy, czego ich nauczono.

Ten naukowiec twierdzi, że rok 2008 ma być w pierwszej dziesiątce tych najgorętszych. To masakra! – mówi chłopak z plikiem notatek pod pachą.

Doprawdy, rzeź i trwoga. Rozumiem, że chodzi o średnią temperaturę roczną na świecie. Systematyczne jej pomiary wykonuje się może od stu pięćdziesięciu lat. Zatem prawdopodobieństwo, że rok znajdzie się w dziesiątce najgorętszych, wynosi 1:15. Każdy gimnazjalista może się więc spodziewać, że taki rok zdarzy mu się przed skończeniem szkoły przeżyć około jednego raza. Aby przypadkiem nikt ze zgromadzonych na to nie wpadł, młodzież do indoktrynacji wcześniej starannie wybrano:

Cała klasa gimnazjalistów o profilu humanistyczno-teatralnym z Wałbrzycha jechała na Młodzieżowy Szczyt Klimatyczny pięć godzin nocnym pociągiem. Wstęp na imprezę mieli dzięki ekologicznemu projektowi, jaki wymyślili na konkurs organizowany przez “Gazetę”.

Ciekawe, ile było klas o profilu matematyczno-fizycznym lub biologiczno-chemicznym. No, ale idźmy dalij. Uczniowie wysłuchali wykładów najwybitniejszych polskich naukowców zajmujących się zmianami klimatu. Jedna uczennica, najwyraźniej wyjątkowo głupia, gdyż nie zrozumiała, że jak mówi pan profesor, to wątpliwości dobromyślnemu Europejczykowi mieć nie wypada, zauważyła, że bywało już na Ziemi cieplej niż teraz i jakoś szlag wszystkiego nie trafił. Nawiasem mówiąc, w Poznaniu mamy pamiątki tego stanu rzeczy w nazwach Winiar i Winograd, miejsc, gdzie dawniej mieściły się winnice*.

Nasz wpływ na klimat jest tak naprawdę niewielki. Może szkoda, bo gdyby był ogromny, to też więcej moglibyśmy zmienić – odpowiedział uczennicy Wybitny Naukowiec. Gazeta nie wspomina, żeby młodzież w tym momencie spytała, po jakiego kija w takim razie cały ten cyrk z ograniczeniem emisyj tlenku węgla (IV), które i tak niczego w praktyce nie zmieni. I pewnie nikt się nie pytał; po kilku latach w szkole wszyscy potrafią już dwumyśleć.

Inny “naukowiec” zauważył co prawda, że topnienie lodów znacznie ułatwia handel morski, ponieważ jednak koniecznie trzeba obronić tezę, że negatywne strony ocieplenia klimatu są o wiele większe niż pozytywne pokazał slajd z zawalonym wieżowcem w Rosji, pod którym była wieczna zmarzlina. Zawalił się, gdy zaczęła topnieć. Oczywiście powszechnie wiadomo, że Polacy powinni kochać Rosję i troszczyć się o wieżowce na Syberii, chyba dla żartu stawiane na lodzie.

Uczniowie kręcą głowami z niedowierzaniem, gdy opowiada, jak wiele pozytywnych skutków ocieplenia klimatu wymieniają Szwedzi. – Np. Bałtyk będzie ciepły jak Morze Śródziemne, więc rozkwitnie turystyka. Albo brak śniegu. Oni już się cieszą, że zaoszczędzą na konstrukcjach dachów. Natomiast uczniowie w ogóle się nie cieszą, bo najwyraźniej uwielbiają wydawać krocie na dachy i kąpać się w morzu, które rzadko ogrzewa się do siedemnastu stopni.
Swoją drogą przykład ten pokazuje, jak ważny jest dobór terminów nowomowy. Gdy próbowano mi w szkole podstawowej wmówić konieczność walki ze “zmianami klimatycznymi”, nazywały się one “efektem cieplarnianym”. Niestety, to sformułowanie brzmi dość naukowo, jak jakiś efekt fotoelektryczny. Ktoś mógłby się w związku z tym pokusić o użycie mózgu w jego okolicy – jeżeli jest efekt, to jest też pewnie przyczyna, mechanizm i w ogóle za dużo rzeczy, o których można by myśleć. Aby tego uniknąć wprowadzono lepiej pasujące do prostego dogmatu miano “globalnego ocieplenia”. Było ono używane jeszcze całkiem niedawno. Okazało się jednak kojarzyć całkiem przyjemnie – normalni ludzie lubią, jak jest im ciepło. Zostało zatem zastąpione “zmianami klimatycznymi”. Te ostatnie zostaną chyba na dłużej. W końcu zmiana to, jak wiadomo, coś naprawdę przerażającego.

- A ja boję się o ptaki! – mówi Martyna z Nowego Tomyśla. – Nie miałam pojęcia, że łabędź niemy już nie odlatuje na zimę do ciepłych krajów. U nas ma gdzie żyć, bo zimą nasze jeziora już nie zamarzają. Te problemy z klimatem widać nie tylko w telewizji, ale też wokół nas.
Ja tam na miejscu takiego łabędzia bym się pewnie cieszył, że nie muszę dwa razy do roku zapierniczać parę tysięcy kilometrów. Ale dla panny Martyny to problem. Czym jej biedne łabądki zawiniły, że chce je tak męczyć?

I na kóniec perełka:
Konkurs na najciekawszy projekt wygrały uczennice z Nowego Tomyśla. Chcą, by ich miasto nagradzało tych mieszkańców, którzy foliówki zamienią na kosze wiklinowe.
Za co nagradzać należy młodych? Za entuzjastyczne poparcie dla socjalizmu i znajdywanie nowych, jeszcze bardziej bezsensownych zastosowań dla zrabowanych obywatelom pieniędzy!

Skoro już o pieniądzach mowa, bardzo ciekawi mnie, kto za imprezę na siedemset osób w nietanich pomieszczeniach MTP zapłacił. Tego w artykule nie znajdziemy, ale mam dziwne wrażenie, że ja.

To znaczy, przepraszam, Budżet Państwa i Fundusze Unijne. Jak miło z ich strony.

* – przy czym słowem “Winiary” określa się obecnie nie wzgórze, którego nazwa ta pierwotnie dotyczyła (dziś znane jako Cytadela), lecz miejsce, w które przesiedlono mieszkańców owego wzgórza, gdy Prusacy postanowili zbudować tam twierdzę