wtorek, 28 listopada 2006

W Poznaniu wygrał Grobelny; wielkim zaskoczeniem to dla nikogo nie było.

Natomiast zwycięstwo Hanny Gronkiewicz-Waltz w Warszawie stwarza ciekawą sytuację. Jarosław ze swoimi dążeniami do centralizacji i podkreślaną często warszawskością zapewne chętnie sypnąłby pieniędzmi z budżetu na sztuczne napędzanie rozwoju tego miasta. Teraz będzie musiał się powstrzymywać, bo w przeciwnym razie wesprze Platformę – wszelkie nowe inwestycje pomogą stworzyć wrażenie, że pani prezydent i zdominowana przez PO rada miasta rządzą skutecznie. Można się zatem spodziewać po rządzie działań wymierzonych przeciw stolycy. HGW nie będzie miała łatwo.

Dokąd powędrują pieniądze, które w innych warunkach otrzymałaby Warszawa? Na pewno nie do zgniłych liberałów z Poznania, Gdańska czy Wrocławia.

Gosiewszczyzna już czeka na lotnisko międzynarodowe w Kielcach…

wtorek, 21 listopada 2006

Na ulicach Poznania ponownie odbyła się manifestacja homoseksualistów i feministek, przez organizatorów określana medialnym mianem “Marszu Równości”.

W zeszłym roku poszedłem na poprzednią taką demonstrację z dwóch powodów. Prezydent Grobelny zakazał jej pod naciskiem biskupa i PiS-u, jawnie gwałcąc konstytucyjne wolności, w związku z czym uznałem uczestnictwo w tym “nielegalnym zgromadzeniu” za mój obywatelski obowiązek. Poza tym było to krótko po wyborach i inne demonstracje o charakterze antyrządowym jeszcze się nie odbywały.

Najciekawsza w całej imprezie była możliwość przyjrzenia się z bliska pracy policji. Dzielni stróże prawa z początku otoczyli demonstrację tak szczelnym kordonem, że aby dostać się do środka musiałem – o, dobrze, że ćwiczone latami umiejętności i wrodzone męstwo umożliwiły mi tak bohaterski czyn! – przejść bokiem. Później dopiero wpadli na genialny pomysł rozciągnięcia swego szyku na całą szerokość ulicy, więc gdy po jakiejś godzinie, wobec braku akcentów opozycyjnych (raz tylko ktoś krzyknął coś o kaczorach) i odstręczająco wysokiego stężenia lewactwa zdecydowałem się wracać, musiałem wysilić cały zmysł konspiracyjny i wyjść przez podwórko.

Ostatecznie policja wykazała się pewnym minimum kompetencyj, brutalnie, lecz skutecznie pacyfikując marsz, co zresztą pochwalił wicepremier Ludwik “Kamasz” Dorn. Potem sąd administracyjny potwierdził to, co każdy, komu chciało się zajrzeć do odpowiednich ustaw wiedział dużo wcześniej – Grobelny nie miał prawa wydać zakazu.

To moralne zwycięstwo nie wystarczyło organizatorom i z początkiem tej jesieni rozeszła się wieść, że tym razem pójdą o krok dalej – trasę nowego marszu wyznaczono między Placem Mickiewicza, gdzie mieszczą się Poznańskie Krzyże – pomnik Czerwca 1956, a Placem Wolności, miejscem rozpoczęcia Powstania Wielkopolskiego.

W tym momencie należy zadać pytanie: o co właściwie chodzi? Dlaczego zdecydowano dostarczyć argumentów licznym przeciwnikom manifestacji poprzez wmieszanie do i tak kontrowersyjnej sprawy pamięci dwóch powstań, źródeł narodowej i lokalnej dumy Poznańczyków?

Organizatorzy odpowiadają, że mają na równi z resztą obywateli “prawo do symboli”. Ich zdaniem Krzyże upamiętniają walkę o wolność, a marsz jest jej kontynuacją. O ile jednak wiadomo, że zgromadzenie połowy ludności Poznania na Placu Mickiewicza pięćdziesiąt lat temu było protestem przeciw głodowym płacom, wszechwładzy UB i ogólnemu uciskowi, nikt nie jest w stanie w zadowalający sposób odpowiedzieć, przeciw czemu protestują uczestnicy marszu. Mówi się o jakiejś “dyskryminacji”, wymieniając przy tym długą listę rzekomo uciśnionych we współczesnej Polsce grup. Na jej czele są oczywiście objechani wzdłuż i wszerz homoseksualiści, ale znaleźć tam można też istne perełki – przykładowo, “wykluczonych ze względu na status ekonomiczny”; wyborny dowcip w kraju, który dla sfinansowania rozlicznych ulg i zasiłków nakłada na bogatych ponad dwukrotnie wyższy podatek niż na biednych!

Może takie postulaty dobrze wyglądają w konspektach wysyłanych do Parlamentu Europejskiego, ale mieszkając w Polsce nietrudno zauważyć, że dotyczą nieistniejących problemów. Nie ma “przemocy wobec gejów i lesbijek”, której ukrócenia żądał transparentem jeden z uczestników. Homoseksualista może żyć spokojnie; sąsiadki czasem obgadają go w przysłowiowym maglu, lecz bardzo mało prawdopodobne, że ktokolwiek zdecyduje się wyrządzić mu jakąś rzeczywistą krzywdę z powodu odmienności. Również prawo nie czyni parom homoseksualnym żadnych przeszkód, których nie napotkałby nieformalny związek osób różnych płci.

Skoro problemu nie ma, ktoś najwyraźniej ma interes w jego wykreowaniu. Zapewne wielu czytelników potrafi powiedzieć, kim jest Robert Biedroń – wiadomo wszak, że gejem. A kim poza tym? Tu już o odpowiedź trudno. Należy on bowiem do grona osób, które swój udział w życiu publicznym oparły na walce z “dyskryminacją” i poza orientacją seksualną nie mają społeczeństwu nic do zaoferowania. Dla tej grupy rozdmuchanie kwestii, jak to z europejska określają, “genderu”, rozpętanie możliwie najszerszej dyskusji na ten temat, to idealny środek, by wywalczyć sobie czas antenowy, rubryki gazet i miejsca na listach wyborczych, głosy wreszcie, słowem – korzyści łatwo wymienialne na gotówkę. Dlatego nie wahają się zbliżać do sfery sacrum – im głośniejszą reakcję sprowokują, tym lepszą stworzą okazję, by się pokazać.

Aktywiści homoseksualni na marszach równości zyskują, to pewne. Nie sądzę natomiast, by poprawiały one sytuację zwyczajnych pederastów i lesbijek. Ich jawnie prowokacyjna forma prowadzi do polaryzacji postaw; coraz głośniej krzyczy wąskie grono zwolenników “tolerancji”, ale też wzrasta udział w publicznej debacie strony przeciwnej. Nagłośnienie sprawy zmusza osoby dotąd obojętne do określenia swojego stanowiska. W konserwatywnym polskim społeczeństwie zawsze więcej będzie takich, którzy w wyniku tego procesu przyznają rację przeciwnikom marszów. Gdy opowiedzą się przeciw homoseksualistom w jednej kwestii, łatwiej dadzą się przekonać do rozciągnięcia sprzeciwu na homoseksualizm w ogóle. Paradoksalnie, marsze równości mogą stać się przyczyną dyskryminacji.

Pół biedy, gdyby przeciętny Polak ustosunkowywał się do marszów sam. Do tego nie dopuszcza Kościół katolicki, zawsze gotów wyręczać wiernych w dokonywaniu wyborów; podsuwa odpowiedź gotową i zdecydowaną. Sam arcybiskup poznański wystosował takie oto oświadczenie: “Prawo do wolności wyrażania myśli, zapisane w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, nie może jednocześnie być prawem do obrażania uczuć religijnych osób wierzących. Marsze równości tymczasem próbując wywrzeć presję na opinię publiczną, starają się doprowadzić do akceptacji błędnego przekonania, że czyny homoseksualne nie posiadają żadnego negatywnego wydźwięku moralnego. Kościół troszczy się o poszanowanie godności każdego człowieka i wielokrotnie z szacunkiem wypowiadał się na temat osób o skłonnościach homoseksualnych, nie może się jednak godzić z publicznym zachęcaniem do praktyk, które są sprzeczne z zasadami moralności chrześcijańskiej.”

Mamy tu piękny przykład standardu opisanego w cytowanym niedawno przez Żydorczą tekście Richarda Dawkinsa: dowolną bzdurę uzasadnia się “obrazą uczuć religijnych”, co chroni ją w oczach opinii publicznej przed wszelką rzeczową krytyką. W przypadku powyższego tekstu to jedyna możliwa ochrona, gdyż sam w sobie jest zbyt komiczny, by mogły go jeszcze uratować jakieś argumenty. Oto ową “obrazą” ma być “wywieranie presji na opinię publiczną”; skoro tak, nasuwa się wniosek, że nikt nie ma prawa głosić poglądów sprzecznych z nauką Kościoła. Na dodatek okazuje się, że homoseksualizm ma “negatywny wydźwięk moralny”. Dziwna musi być ta “moralność chrześcijańska”, skoro jej przedmiotem mogą być sprawy niezależne od woli człowieka, nie podległe wyborowi.

Przy okazji okazało się, że zdaniem Kurii “krzyż nie jest znakiem uniwersalnym, jest znakiem chrześcijan”. Proponuję obłożyć ekskomuniką antropologów i historyków, którzy krzyż bezwstydnie ogłaszają symbolem obecnym w kulturach różnych ludów na tysiąclecia przed Chrystusem.

Nierzadko obserwujemy spory, w których obie strony w zasadzie mają rację. Kontrowersje wokół marszów równości są szczególnego rodzaju – w tym wypadku obie strony się mylą. Ale przecież ani organizatorom demonstracyj, zdobywającym sobie przychylność lewicowego elektoratu, ani ich przeciwnikom, zgarniającym głosy konserwatystów, o słuszność nie chodzi.